2006-03-23 11:01

Fiskusa na saksy zakusy

Wiceminister Mirosław Barszcz straszył nas w Sejmie, że wypowiadając umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, obowiązującą między Polską a Wielką Brytanią, znajdziemy się w gorszej sytuacji i będziemy musieli opodatkować swoje dochody dwukrotnie: raz na Wyspach, a potem ponownie w kraju.
Nie jest to prawdą – po wypowiedzeniu umowy sytuacja polskich podatników w ogóle by się nie zmieniła.

Okazuje się, że nie trzeba w Polsce mieszkać ani korzystać ze świadczonych przez państwo usług w zakresie edukacji, bezpieczeństwa, dr Janusz Fiszer,
Partner kancelarii White & Case dla Money.pl
Minister Mirosław Barszcz się myli. Przepis wyraźnie i jednoznacznie przewiduje metodę dokładnie taką samą, jaka jest zawarta w obecnie obowiązującej umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartej pomiędzy Polską a Wielką Brytanią. Gdyby więc nie było umowy z Wielką Brytanią, to sytuacja pozostałaby bez zmian.administracji czy ochrony zdrowia, by być zmuszonym do płacenia naszemu budżetowi haraczu. Najgorzej mają rodacy zatrudnieni w
Wielkiej Brytanii. A - z każdym dniem - jest to coraz liczniejsza grupa. Nawet mieszkając i pracując na Wyspach, podlegają polskiemu prawu podatkowemu. Zdarza się, więc że w rocznym rozliczeniu podatkowym będą zmuszeni dopłacić polskiemu fiskusowi.

W zależności od tego, w jakim państwie pracowaliśmy, różne będą nasze obowiązki wobec polskiego fiskusa.
Zależą one bowiem od tego, jaki rodzaj umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania obowiązuje dla kraju, w którym się zatrudniliśmy.

W stosunkowo dobrej sytuacji są podatnicy osiągający przychody w krajach takich, jak:
Albania, Cypr, Chiny, Chorwacja, Czechy, Estonia, Francja, Grecja, Indonezja, Irlandia, Japonia, Kanada, Kuwejt, Litwa, Łotwa, Niemcy, Portugalia, Republika Południowej Afryki, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Turcja, Tunezja, Ukraina i Włochy.

O ile podatnicy ci nie osiągnęli żadnych przychodów w Polsce, nie muszą składać deklaracji rocznej. Natomiast jeśli zarabiali zarówno w kraju, jak i za granicą, muszą rozliczyć podatek w swoim urzędzie skarbowym, płacąc go jednak tylko od osiągniętych w Polsce dochodów. Taką metodę rozliczeń podatkowych nazywa się wyłączeniem z progresją.

Wyłączenie z progresją to metoda, przy której co prawda dochody osiągane w państwie obcym nie podlegają polskiemu podatkowi, jednak gdy dodatkowo zarabialiśmy także w Polsce, wpływają one na naszą podstawę opodatkowania, a tym samym na progi podatkowe. Może się więc okazać, że zarabiając poza krajem wpadniemy w wyższy próg podatkowy i będziemy przy rozliczeniu rocznym zmuszeni dopłacić część podatku.

Jak liczymy dochód?

Należy pamiętać, że opodatkowaniu podlega dochód, a nie przychód. W związku z tym od uzyskanej kwoty można odliczyć:

• - diety z tytułu podróży służbowej za granicę - za każdy dzień pracy ale nie więcej niż 30 w ciągu roku
  - koszty uzyskania przychodów - za każdy miesiąc pracy 102,25 PLN.
  - opłacone w Polsce składki na ubezpieczenia społeczne
  

Uzyskane dochody przelicza się na złote po kursie obowiązującym w dniu wypłaty. W przypadku, gdy podatnik korzysta z rachunku prowadzonego w złotych, będzie to kurs banku prowadzącego rachunek. Natomiast w sytuacji, gdy wypłata nastąpiła w gotówce, do przeliczenia stosuje się kurs średni NBP z dnia otrzymania pieniędzy.

Metoda wyłączenia z progresją

Zgodnie z tą metodą opodatkowaniu podlega tylko dochód uzyskany w kraju.
Dochód zza granicy wpływa tylko na ustalenie stawki podatku (może spowodować, że podatnik wpadnie w wyższy próg podatkowy).
Dla prawidłowego obliczenia podatku niezbędne jest ustalenie stopy procentowej, odzwierciedlającej stosunek kwoty podatku obliczonego według skali podatkowej do łącznych dochodów podatnika, tzn. otrzymanych zarówno w kraju, jak i za granicą.

Metoda odliczenia proporcjonalnego

Pracujący w krajach takich, jak: Belgia, Dania, Finlandia, Holandia, Kazachstan, Rosja, Stany Zjednoczone, Szwecja oraz Wielka Brytania i Północna Irlandia rozliczają się z polskim fiskusem bez względu na to, czy osiągnęli w Polsce jakikolwiek dochód.

Podatek liczony jest od sumy osiągniętych dochodów, w Polsce i za granicą, przy czym kwoty zapłaconej poza krajem nie odejmuje się od podatku należnego w całości (patrz przykład poniżej).

Dodatkowo na przebywających czasowo za granicą podatnikach spoczywa obowiązek wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 19% dochodów, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wrócił do kraju.

Niejednoznaczne sformułowanie "wrócił do kraju" powoduje, że urzędy skarbowe mogą żądać od podatnika zapłaty 19% zaliczki nawet w przypadku, gdy przyjechał on tylko w odwiedziny. Jak twierdzi "Rzeczpospolita", "organa podatkowe są zdania, że każda wizyta w kraju jest powrotem. Jeśli więc podatnik przyjedzie do domu np. na Wielkanoc, to powinien zapłacić zaliczkę i złożyć PIT-53".

Agnieszka Zawadzka